Eindelijk - Stoppen met roken dagboek

En nu nooit meer.

"Zul je niet meer dom zijn, meisje? Die ene weer proberen?"

nee mevrouw.

nee meneer.

Ik zal braaf mijn tandjes poetsen.

Handjes wassen.

En de sigaretjes laten staan.

Ja mevrouw.

Ja meneer.

niet gelukt. dus. ja. nu weer opnieuw...pff

zeker alweer een maand gerookt....

ik weet dat het dom is dus dat hoef je me niet te vertellen. jaja. het is dom.

en nu verder, zonder champix dan maar??

champix restant opgezocht. ingnomen. Klaar nog steeds gestopt ben ik punt.

Vallen en opstaan. Maar dat dit lukt betekent simpelweg één keer meer opstaan dan dat je gevallen bent.

Punt.

gerookt. en veel ook.

balen. verdrietig, shit. shit. shit.

na 80 dagen.

voelde me zo ongelukkig. dacht dat die peuk wel zou helpen. Niet dus.

Gefrustreerd was ik dat ik zoooooo zin had in roken en dat nog steeds niet overging na 80 dagen... dat ik 3 weken lang gek werd van verlangen. En dan maar roken. Terwijl het me echt niet smaakt. Tis echt smerig, Maar die gewoonte, dat voelt vertrouwd ofzo. Het vasthouden van die sigaret...

Tja tegen welke prijs...

Ik denk inderdaad dat dat het is. Dat je opeen gegeven moment weet dat je nooit meer zult roken. Natuurlijk blijven we ex rokers, en zullen we altijd een gevaar zijn voor onszelf op zwakke momenten, op momenten dat de peukjes een dansje doen voor onze ogen en verleidelijk met hun heupjes wiegen. Natuurlijk, dat weet ik heel goed.

Maar ik denk ook dat er een punt komt dat je je ineens beseft, niet heel bewust maar een sluimerend besef, dat je je realiseert dat je de keuze hebt gemaakt nooit meer te roken.  Er komt een moment waarop je je realiseert dat je bij die anderen hoort. Bij degenen die niet buiten gaan staan met een wijntje in hun hand. En een sigaretje in hun hand. INeens zit je binnen bij degenen op wie je jaloers was, maar die eigenlijk ook lang niet zo die hard waren als de rokers. De romantiek van de roker was er wel. Ook al was dat buiten in de regen. Ik had andere gesprekken buiten in de regen, met die rokers, zeker weten. Interessante gesprekken. Bijzondere gesprekken. Gesprekken die je alleen kunt voeren zonder elkaar aan te kijken, met veel stiltes. En in die stiltes nam je een trek. Stak je er nog één op. Doofte je er één en keek je stiekem naar de uitdrukking van die ander achter zijn sigaret.

Er komt een moment waarop je weet dat jij nooit meer rennend de bezinepomp binnen zult komen om daarna met een orgastisch gevoel met een pakje camel blauw, marlboro of in tijden van geldnood pall mall, naar buiten toe te lopen. Dan de climax nog  even uit te stellen en BAM die klap in je keel, je longen voelen en door je hele lijf het midden tussen rust en walging ervaren.

Er is een moment waarop je weet dat je de keuze hebt gemaakt dat je hand niet langer continu iets vast kan houden. Dat je hand iets nieuws moet leren. Je hand moet dat helemaal zelf, helemaal alleen. En er is niets, maar dan ook niets dat dat gevoel van die sigaret tussen de vingers van die hand kan vervangen. Niets dat het prikken van de rook in mijn ogen kan vervangen. Niets dat mijn dikke keel na twee pakjes op die dronken avond kan vervangen. Niets kan de paarse handen, de hartkloppingen, de bruiner wordende tanden, de lege portemonnee, het benauwde gevoel, de "waarrrrisie" stress, de "o zezijndaar" gevoelens, het "ikbenzobezopenenrookerhetliefstedrietegelijk", het vuurtje vragen aan die vreemde, de rotdag waarop het einge wat je deed de één met de ander aansteken was, het lachen om mezelf omdat ik onder de douche aan het roken was, het wij roken tegen de rest van de wereld met mijn rokersmaatjes -gevoel, de "laatmijalleen" sigaret, die na de sex, zo samen trekjes nemen van één sigaret, die, al die dingen... Die zijn voorbij. Die zijn zomaar ineens voorbij gegaan.

Na een periode van afkicken, janken, schreeuwen, nachtmerries, trillen, slapeloze nachten, onrust, hunkeren, eindeloos bloggen... En dat is niet voorbij dat weet ik heel goed. Maar de scherpe kantjes zijn er zeker vanaf. Ik heb niet meer het gevoel dat ik sterf zonder sigaret. (nou ja niet altijd meer dan, haha)

En langzaam begin ik me te beseffen dat ik echt meer lucht heb. Dat mijn handen niet meer paars zijn. Dat ik het al meer dan 80 dagen volhoud. Dat ik meer geld over houd. Dat het soms zelfs bevrijdend voelt. Dat ik me niet meer verschuil achter die sigaret. Dat ik leef. Dat ik niet meer aan het betalen ben voor mijn eigen kanker.

Ik mis je. En ik ga je missen...Echt ik ga je missen. Sigaret. Mijn sigaret en ik, alleen op het balkon, midden in de nacht als niemand keek...

Er komt een moment waarop je je realiseert dat je een nieuw mens bent geworden, een nieuwe fase bent ingegaan.

En dat moment zet zich om, sluimerend in een intens verlangen naar die sigaret, een verlangen wat wekenlang aanhoud, oplaait, dooft, oplaait en weer dooft...

En dooft... en dooft... En dan, als ik de oudgedienden mag geloven draaglijk is. Meer dan dat zelfs, heerlijk is. Laten we dan nu maar doorzetten. En hopen dat het heel snel heerlijk wordt.